صفحه ) ؛ جوابهاى اعتراضات عزادارى ؛ سوانح ابو بكر ( دو جلد ، هفتصد صفحه ) ؛ سوانح عمر ( هشتصد صفحه ) ؛ تاريخ ائمه به انضمام احوال انبياء ، ( پانصد صفحه ) ؛ جوهر قرآن ، بحث دربارهء حقانيت مذهب شيعه با كمك آيات ( پانصد و شانزده صفحه ) ؛ شهادت عظمى ، جواب شهيد اعظم از ابو الكلام آزاد ( چاپى ) ؛ فقه الشيعة ، ترجمهء كتاب الصلاة عروة الوثقى ( غير چاپى ) ؛ ترجمهء احقاق الحق ( سيصد و چهار صفحه ، ناتمام ، چاپى ) ؛ ترجمه و شرح نهج البلاغة ( يك‌صد و هفت خطبه ) ؛ مناظرهء مأمون الرشيد ؛ فضائل امير المؤمنين عليه السّلام ؛ احاديث حضرت عايشه ؛ فضائل ولى البارى من احاديث صحيح البخارى ؛ عقد ام كلثوم ( چاپى ) ؛ تصوير بنى اميه ( چاپى ) ؛ سوانح عمرى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام ، جلد اول اعجاز الولى ، جلد دوم قرآن ناطق ، جلد سوم نقل اكبر ( چاپى ) ؛ مجالس انواره ؛ مجالس اطفال ؛ ترجمه و تفسير قرآن مجيد ( ناتمام ) ؛ تحفهء مؤمنات ، مشاهير خواتين اسلام و اخلاق نسوان ؛ حضرت سكينه ( چاپى ) ؛ عزادارى نور خداست ؛ قاموس ( دو هزار صفحه ، غير چاپى ) . فرزندان او عبارتند از : مولانا محمد باقر ( درگذشته به سال 1402 ه ق ) و مولانا آقا جعفر و مولوى سيد رضى كه دو فرزند اخير در قيد حيات هستند . على حيدر طباطبايى ، نظم 1275 ه ق / 1852 م 1352 ه ق / 1933 م نواب مولوى سيد على حيدر طباطبايى فرزند مير مصطفى حسين لكنهوى در حيدر گنج زندگى مىكرد . در 15 يا 16 صفر 1275 ه ق به دنيا آمد ، تحصيلات ابتدايى را در زادگاه خود گذراند و در نزد ملا طاهر نحوى و ساير علما علوم اسلامى و عربى و ادبيات فارسى را فرا گرفت و به شعر و شاعرى نيز مىپرداخت . مرحوم واجد على شاه براى تعليم و تربيت فرزندان خود او را به حضور خواند و در مدرسهء شاهى به سمت استادى منصوب ساخت . در همان زمان علوم متداول از جمله معقول و منقول را در خدمت علامه قائمة الدّين و ميرزا محمّد على آموخت و در محفل مشاعرهء شاهزاده حامد على كوكب ، شعر و شاعرىاش را رونق بخشيد . نايب‌السلطنهء بريتانيا به فكر تعليم و تربيت خاندان اوده و اولاد تيپو افتاد . بنابراين مدرسهء اقامتى را تأسيس كرد و على حيدر را نيز به سمت پرفسور زبان عربى منصوب كرد ، اما وفات مرحوم واجد على شاه موجب تعطيل شدن آن مدرسه گرديد .